Every Province Challenge

ตอนแรกจะพักวันเดียวนะ แต่เมื่อคืนนอน แล้วคันขามาก คันแบบสุดๆ คิดในใจว่า เอ๊ะ หรือนี่ชั้นอาบน้ำไม่สะอาดหว่า ตอนเช้าตื่นมา อาบน้ำเสร็จพอลเห็นขา พอลบอกว่า เฮ้ย ขาไปโดนอะไรมา ตุ่มเพียบเลย เราก็ว่าเออ เมื่อคืนคันทั้งคืนเลย สงสัยอาบน้ำไม่สะอาด พอลไม่ใช่ละมั้ง แพ้่อะไรหรือเปล่า หรือโดนตัวอะไรกัด ระหว่างหาสาเหตุไปก็คันไป แต่เกาไม่ได้ เพราะพอลห้ามไว้ เหอเหอ วันนี้เลยซื้อยาแก้แพ้ ซีร์เทคมากิน ก็ภาวนาว่าเย็นนี้น่าจะยุบลง หรือหายคัน ที่ไหนได้ ช่วงเย็นๆ มันเห่อขึ้นมากว่าเดิม คราวนี้ลามมาบนตัว เอว ก้น หน้าอก แขน มากันให้เพียบ แดงน่ากลัวมาก พอลบอกให้โทรหาหมอมินท์ด่วน พร้อมทั้งถ่ายรูปขาไว้ แล้วส่งไปให้่หมอมินท์ดู หมอมินท์บอก น่าจะแพ้อะไรสักอย่างหละ เพราะดูไม่เหมือนโดนกัด สุดท้ายหมอมินท์แนะนำให้ไปซื้อยามาทานอีก 2 ตัว โลชั่นมาทาด้วย ถ้ายังไม่หายอีกไปหาหมอฉีดยาโลด คิดในใจ ขอเป็นทางเลือกสุดท้ายเถอะนะ ฉีดยานี่ไม่ไหวจริงๆ

มาทางน้ำระยะทาง แค่ 60 กิโลเองอะ ตัดสินใจกันแล้วว่าปั่นเส้นทางนี้ ปั่นรอบเดียวก็พอ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ยากอย่างที่คิด ปั่นหลายๆรอบ ไม่ไหว เดี๊ยวขาล่ำเกิน 555 เปลี่ยนมาล่ำที่แขนบ้าง ไม่เคยล่องแก่งมาก่อนนะ แต่เวลาเห็นในวิดีโอ แม่เจ้า น่ากลัวโคดอะ ไหนจะหิน ไหนจะน้ำ คือเป็นคนกลัวอะไรก็ตามที่ไม่สามารถควบคุมได้อะ ไม่ชอบกระโดดหอ ไม่ได้กลัวความสูงนะ เคยกระโดดมาแล้ว เลยรู้ว่าที่กลัวคืออาการที่ไม่สามารถควบคุมทิศทางตามที่ใจต้องการได้ เคยไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ไปลองกระโดดดู ล่องแก่งในความคิดเราคือ ถ้าอยู่บนเรืออะก็โอเค เพราะมีกัปตันมาด้วย เขาชำนาญในเรื่องการบังคับเรืออยู่แล้ว แต่ถ้าตกไปในน้ำนี่สิ ดูมันไหลเชี่ยวเกินเราจะว่ายทวนไหว ถึงแม้จะมีดีดกรีเหรียญทองว่ายน้ำของสมเด็จย่า แต่ก็ไม่ไหวอยู่ดี 555

วันนี้มาแค่ 60 กิโล โซ่ยังคงล๊อกอยู่แต่เฟือง ยังแอบงี่เง่าอยู่ดี วันนี้ก็เลยมาได้เรื่อยๆ ไม่ต้องจูงมาก แต่ว่าก็ไม่สามารถเอาขึ้นเขาที่ชันได้อยู่ดี อารมณ์ประมาณว่าออกแรงกดดันมันนิดนึง ก็จะส่งเสียงไม่พอใจออกมา เราสองคนก็ต้องทำใจลงเดิน บางทีพอลปั่นขึ้นเนินได้ แต่เราต้องลงเดิน เหอเหอ นี่ชั้นอ้วนเกินไปหรือฟ่ะ

Surprisingly today was a good day. We cycled 60kms with 30 of them being uphill. Our broken chain from yesterday held up and we made it all the way to Pai. The problem was the rear gear kept slipping under load. Adding to this was the fear that the chain would break again at any […]

ซวยที่สุดวันนี้ ปั่นขึ้นเนินมา เกียร์ก็ยังกระโดดเหมือนเดิม พอลสรุปได้ว่า น้ำหนักสองคน ดันขึ้นเนินอาจทำให้เกียร์รับน้ำหนักเกินไป เพราะพอเราลงเดิน ให้พอลปั่นคนเดียว ก็ไปได้ปรกติไม่มีปัญหา สรุปวันนี้ครึ่งทางแรก พอลปั่นขึ้นเขา แน็ตเดินขึ้นเขา มาถึงจุดนึง โซ่หลุดไปขบอยู่หลังเฟือง เรียกว่าติดแหง่กเลย เอาไม่ออก ดึงตั้งนานกว่าจะออก แล้วก็คิดว่าเป็๋นเพราะไอ้ดึงนี่หละที่ทำให้ความซวยรอบใหญ่มาเยือน เพราะปั่นไปสักพัก โซ่ทำการแยกร่างออกจากกันเลย เหอเหอ

Today was supposed to be hard cycling, but it wasn’t. It WAS hard for another reason. We only planned 34km today to make sure we could deal with the hills leading to Pai. The hills I believe would have been all rideable if it wasn’t for two problems. We’ve been having some gear (rear cassette) […]

วันนี้มาแบบง่ายๆ สบายๆ พอลเปิดกูเกิ้ลแมป เจอเส้นทางที่ผ่าน ถ้าปั่นด้วยจักรยาน ระยะทางก็ประมาณ 68 กิโล ปั่นอ้อมเขื่อนแม่งัด อ้อมเขาไปเลยหนึ่งลูกถ้วน แถมขึ้นๆลงๆอีกตะหาก

เข้าใจหละว่าความสูงที่ 1,400 เมตรจากระดับน้ำทะเลมันสูงขนาดไหน อุแม่เจ้า จะตายเอา ดีนะที่ตัดสินใจส่งของไปไว้ที่เชียงใหม่ก่อน ไม่งั้นดันขึ้นเขาลูกนี้คงจะคางเหลืองเป็นแน่ ระยะทางวันนี้ 50 กว่ากิโล แต่ใช้เวลาเดินทางเกิน 4 ชั่วโมง 555

My neck is covered in mosquito bites, hundreds of them. Ok, maybe just tens, but it’s crazy because I cannot find the mosquitoes. Side note – I’ve had a bottle of wine and the bites *might* be imaginary. Anyway, yesterday we pushed our bicycle over the tallest hill we’ve faced so far, it was a […]

และแล้วก้เริ่มเดินทางสำหรับ เนิน/เขา เดอะซีรีย์ 555 ชื่อเท่ม่ะ ไม่ต้องอธิบายอะไรมาก ระยะทางวันนี้ประมาณ 80 กิโล ขึ้นเขามาสูงสุดอยู่ตรงเวียงป่าเป่า ความสูงอยู่ที่ 590 เมตรจากระดับน้ำทะเล ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะร้อนโคด เดินทางแต่เช้า กะหนีแดดที่ร้อนแรง ที่ไหนได้ ยังไม่ถึง ตีนเขาลูกแรก แดดก็ออกหละ

Today was supposed to be mostly flat and around 80kms. It was and the cycling was easy except for a couple of steep hills. The SHOULDER was shocking, most likely the worst we’ve seen this whole trip, rough and unrideable. Luckily the traffic gave us a wide birth and the road was not super busy. […]

อย่างที่รู้ๆกันว่าจากจุดนี้เราจะเริ่มเข้าสู่โซน เขาและเนิน หลายๆคนเคยปั่นมาก่อนก็ไม่ต้องอธิบายอะไรมาก หลายๆคนที่ไม่เคยปั่นมาเส้นทางนี้ ก็จะขออธิบายว่า มันเป็นการปั่นขึ้นเขาอันหฤโหด ความสูงสุดของเส้นทางนี้อยู่ที่ 1400 กว่าเมตรจากระดับน้ำทะเล จากที่ขึ้นบ้านหลวง และเชียงม่วนมา แค่ 700 เมตรจากระดับน้ำทะเลยังเล่นเอาปางตาย คิดว่าถ้าไปขึ้นที่เหลือนี่คงตายก่อนได้ขึ้น พวกเราเลยตัดสินใจแล้วว่า จะขอส่งสัมภาระ 70% ไปฝากไว้กับคุณน้าที่เชียงใหม่ แล้วก็ภาวนาว่า 30% ที่หิ้วมานี่จะไม่หนักเกินไป 555 เอาเป็นว่าวันนี้ไปไปรษณีย์ ทำการส่งออกไป 20 กิโลกรัม ก็หวังว่ามันจะเพียงพอ

Today was pretty straight forward. We picked up our new disc brake pads from the post office which had been sent via EMS on Friday and arrived on Monday at lunch time. Great! We also forwarded 19,990 grams (just under 20kgs) of our equipment to Chiang Mai, which is after the big hills. We will […]

โอเคเก็บไปอีกหนึ่งจังหวัด จังหวัดที่ 58 แล้วจ้า วันนี้ก็เบาๆกับระยะทาง 45 กิโลเมตร พี่เจมส์จากศรีสะเกษ ได้แนะนำน้องชายแท้ของพี่เจมส์ ชื่อพี่จุมพล หรือพี่หน่อง ที่ ณ.ปัจจุบันประจำการอยู่ที่ เชียงราย ให้ได้รู้จักกัน นัดเจอกับพี่จุมพลแต่เช้า เราปั่นขึ้นเมือง พี่เขาปั่นออกจากเมือง กะมาเจอกันครึ่งทาง แล้วค่อยปั่นเข้าเมืองไปด้วยกัน

Mueang Phayao to Pran Was an easy ride, just under 50km. We left late, relaxed, drank too much coffee, ate noodles, stopped at a strange little wood ‘resort’ and decided to stay there. The day was quite uneventful. Trying to get to sleep in a mosquito net was not so easy. The room was cool […]

วันนี้มาแค่ 45 กิโลพอ ไม่รีบ ก่อนถึง อำเภอพาน เห็นร้านก๋วยเตี๋ยวเตนท์รถ แล้วก็มีรีสอร์ทชื่อไทลื้อ เป็นบ้านทรงไทย สร้างด้วยไม้ทั้งรีสอร์ทเลย สวยมาก มีชานหน้าบ้านนั่งดูวิวทุ่งนา ก็สวยไปอีกแบบ สอบถามราคา 450 บาท มีทุกอย่างที่ต้องการ เสียอย่างเดียวติดถนนใหญ่ไปหน่อย เลยได้ยินเสียงรถบรรทุกขับผ่านกันทั้งคืน รอบๆก็ไม่มีร้านชำ แต่ก็ไม่เป็นไร คิดซะว่าเปลี่ยนบรรยากาศ ตอนแรกพักที่นี่นึกว่ามันจะสงบเงียบ รับมือแค่เสียงรถที่ขับผ่านที่ไหนได้ ตกกลางคืน ร้านอาหารข้างๆคาราโอเกะยันเที่ยงคืน แล้วเป็นทุ่งนาไง ไม่มีอะไรขวางการเดินทางของเสียงคาราโอเกะ ก็เลยรับไปเต็มๆ วัดข้างๆก็มีสวดอะไรไม่รู้ พอลถามแยกออกมั้ยอันไหนเสียงร้องเพลง อันไหนพระสวด 555

วันนี้พาน้องยีราฟไปเช็คเบรคหลังกับทางร้าน Doctor Bike อยู่ใกล้ๆ โรงพยาบาลพะเยาราม ตรงข้ามธนชัยอะไหล่ เจ้าของร้านมาเช็คอาการเองเลย สรุปเบรคหลังที่มีปัญหา ไม่ยอมทำงานนั้นไม่ใช่อะไรอื่น แต่ตัวผ้าเบรคนั้นหายไปเรียบร้อย คือมันไม่เหลืออะไรไว้ให้เลย 555 อย่างนี้ต้องโทษ เชียงม่วนกับบ้านหลวงซะแล้ว พี่เขาไม่มีอะไหล่เปลี่ยน เน่าในเลย ดีนะยังมีเบรคหน้าอยู่ บวกกับทางจากนี้ไปเชียงรายไม่ขึ้นเขาลงห้วยเท่าไหร ก็คงต้องจำไว้ว่าอย่าขับเร็ว อืม…..

ถึงสักที ระหว่างทางปั่นมาจะต้องข้ามเนินลูกนึง ไม่สูงเท่าไหร ระหว่างขึ้นเห็นป้าย ขับรถโปรดระวังนกยูงข้ามถนน เอิ่ม…นี่หลุดเข้าสวนสัตว์มาตั้งกะเมื่อไหรเนียะ ถ้าดูจากแผนที่จะเห็นว่ามีสองทางที่เข้าอำเภอเมืองพะเยา ทางแรกไกลหน่อย 33 กิโลเมตรรับประกันเรียบ ทางที่สอง 25 กิโล ขึ้นเนินนิดหน่อย พอฝึกขา ทางนี้จะผ่านเข้า ภูกามยาว ดอนเจน แล้วก็หลุดโผล๊ะเข้าอำเภอเมืองเลย พอลถามจะไปทางไหน ใจนึงก็ไม่อยากขึ้นเนิน อีกใจก็ขี้เกียจปั่นนาน (เรื่องมากเนอะ เหอเหอ) สุดท้ายเลือกขึ้นเนิน คิดซะว่าฝึกขา ไหนๆก็มาเหนือแล้วคงจะหนีไม่พ้นที่จะไม่ขึ้นเนินไม่ได้ พอมาจริงๆแล้วก็ไม่หนักเท่าไหรนะ

Cycling over the last 2 days has been hard, we’ve had plenty of hills and it’s only the start of the hilly region. We are not athletes, we are just two normal people, people that were never particularly good at sports. It’s more about will than strength. So far we’ve done nearly 7,000kms and it’s […]

แค่ 70 กิโลเท่านั้น แต่ใช้เวลานานพอๆกับปั่น 140 กิโล อุแม่เจ้า เจอ บ้านหลวง และ เชียงม่วนเข้าไป ถึงกับช๊อค พี่จะชันไปไหนค้าบ ทั้งลาก ทั้งจูน ทั้งดัน ทั้งปั่น กว่าจะรอดมาได้ คือไม่ขึ้นมา ไม่รู้จริงๆ ไม่มีอะไรจะเขียนมาก เพราะมันบรรยายไม่ได้จริงๆ ของแบบนี้ต้องมาลอง

We had the honor to meet Tu and Jan from Nature Focus Thailand…

This was our hardest day ever, only 70kms but 1,620m of grade that was too steep for us to cycle up in parts. Plus we didn’t eat breakfast before we left the town. The total travel time was 8 hours. We usually cover 120km in this amount of time, but today was long hard work. […]

จังหวัดที่ 56 แล้ว ผจญภัยทัวร์นี้มาแล้วครบ 100 วัน เย้ๆ มีแต่คนบอกว่า เขาที่จะต้องข้ามมาวันนี้ สูงกว่าเขาพรึงที่ผ่านมา แล้วไม่ขึ้นแล้วลงอย่างเดียว แต่ขึ้นๆลงๆ ซึ่งมันก็จริงอย่างเขาว่า ขึ้นๆลงๆตลอดทางเลย เยอะแบบไม่ได้คิดว่าจะเยอะขนาดนั้น จนสักพักก็คิดว่า เมื่อไหรมันจะจบหว่า เมื่อยแล้วนะเฟ้ย มาถึงเมืองน่านด้วยความประทับใจในตัวเมืองที่ไม่ใหญ่มาก เรียบง่าย สงบ ร่มรื่น คือเป็นเมืองที่สะอาดมากอะ วันนี้แวะพักที่โรงแรมไผ่เหลือง อยู่ข้างหลังพิพิธภัณฑ์ เหมือนบ้านไม้ธรรมดา คืนละ 400 บาท สวยในแบบสไตล์บ้านไม้เก่าๆ แต่กำแพงบางน่าดู 555 ให้อารมณ์อีกแบบดี

Distance: 6,659.9 km Provinces: 56 Days: 100 It’s been #56 provinces and we arrived in Nan today. We were prepared for steep hills and a hard ride and although today was long at 120 kms the hills were manageable. So we’re heading into the hills, apparently the ride to Phayao is 45kms of mostly UP […]