Every Province Challenge

และแล้วก้เริ่มเดินทางสำหรับ เนิน/เขา เดอะซีรีย์ 555 ชื่อเท่ม่ะ ไม่ต้องอธิบายอะไรมาก ระยะทางวันนี้ประมาณ 80 กิโล ขึ้นเขามาสูงสุดอยู่ตรงเวียงป่าเป่า ความสูงอยู่ที่ 590 เมตรจากระดับน้ำทะเล ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะร้อนโคด เดินทางแต่เช้า กะหนีแดดที่ร้อนแรง ที่ไหนได้ ยังไม่ถึง ตีนเขาลูกแรก แดดก็ออกหละ

อย่างที่รู้ๆกันว่าจากจุดนี้เราจะเริ่มเข้าสู่โซน เขาและเนิน หลายๆคนเคยปั่นมาก่อนก็ไม่ต้องอธิบายอะไรมาก หลายๆคนที่ไม่เคยปั่นมาเส้นทางนี้ ก็จะขออธิบายว่า มันเป็นการปั่นขึ้นเขาอันหฤโหด ความสูงสุดของเส้นทางนี้อยู่ที่ 1400 กว่าเมตรจากระดับน้ำทะเล จากที่ขึ้นบ้านหลวง และเชียงม่วนมา แค่ 700 เมตรจากระดับน้ำทะเลยังเล่นเอาปางตาย คิดว่าถ้าไปขึ้นที่เหลือนี่คงตายก่อนได้ขึ้น พวกเราเลยตัดสินใจแล้วว่า จะขอส่งสัมภาระ 70% ไปฝากไว้กับคุณน้าที่เชียงใหม่ แล้วก็ภาวนาว่า 30% ที่หิ้วมานี่จะไม่หนักเกินไป 555 เอาเป็นว่าวันนี้ไปไปรษณีย์ ทำการส่งออกไป 20 กิโลกรัม ก็หวังว่ามันจะเพียงพอ

โอเคเก็บไปอีกหนึ่งจังหวัด จังหวัดที่ 58 แล้วจ้า วันนี้ก็เบาๆกับระยะทาง 45 กิโลเมตร พี่เจมส์จากศรีสะเกษ ได้แนะนำน้องชายแท้ของพี่เจมส์ ชื่อพี่จุมพล หรือพี่หน่อง ที่ ณ.ปัจจุบันประจำการอยู่ที่ เชียงราย ให้ได้รู้จักกัน นัดเจอกับพี่จุมพลแต่เช้า เราปั่นขึ้นเมือง พี่เขาปั่นออกจากเมือง กะมาเจอกันครึ่งทาง แล้วค่อยปั่นเข้าเมืองไปด้วยกัน

วันนี้มาแค่ 45 กิโลพอ ไม่รีบ ก่อนถึง อำเภอพาน เห็นร้านก๋วยเตี๋ยวเตนท์รถ แล้วก็มีรีสอร์ทชื่อไทลื้อ เป็นบ้านทรงไทย สร้างด้วยไม้ทั้งรีสอร์ทเลย สวยมาก มีชานหน้าบ้านนั่งดูวิวทุ่งนา ก็สวยไปอีกแบบ สอบถามราคา 450 บาท มีทุกอย่างที่ต้องการ เสียอย่างเดียวติดถนนใหญ่ไปหน่อย เลยได้ยินเสียงรถบรรทุกขับผ่านกันทั้งคืน รอบๆก็ไม่มีร้านชำ แต่ก็ไม่เป็นไร คิดซะว่าเปลี่ยนบรรยากาศ ตอนแรกพักที่นี่นึกว่ามันจะสงบเงียบ รับมือแค่เสียงรถที่ขับผ่านที่ไหนได้ ตกกลางคืน ร้านอาหารข้างๆคาราโอเกะยันเที่ยงคืน แล้วเป็นทุ่งนาไง ไม่มีอะไรขวางการเดินทางของเสียงคาราโอเกะ ก็เลยรับไปเต็มๆ วัดข้างๆก็มีสวดอะไรไม่รู้ พอลถามแยกออกมั้ยอันไหนเสียงร้องเพลง อันไหนพระสวด 555

วันนี้พาน้องยีราฟไปเช็คเบรคหลังกับทางร้าน Doctor Bike อยู่ใกล้ๆ โรงพยาบาลพะเยาราม ตรงข้ามธนชัยอะไหล่ เจ้าของร้านมาเช็คอาการเองเลย สรุปเบรคหลังที่มีปัญหา ไม่ยอมทำงานนั้นไม่ใช่อะไรอื่น แต่ตัวผ้าเบรคนั้นหายไปเรียบร้อย คือมันไม่เหลืออะไรไว้ให้เลย 555 อย่างนี้ต้องโทษ เชียงม่วนกับบ้านหลวงซะแล้ว พี่เขาไม่มีอะไหล่เปลี่ยน เน่าในเลย ดีนะยังมีเบรคหน้าอยู่ บวกกับทางจากนี้ไปเชียงรายไม่ขึ้นเขาลงห้วยเท่าไหร ก็คงต้องจำไว้ว่าอย่าขับเร็ว อืม…..

ถึงสักที ระหว่างทางปั่นมาจะต้องข้ามเนินลูกนึง ไม่สูงเท่าไหร ระหว่างขึ้นเห็นป้าย ขับรถโปรดระวังนกยูงข้ามถนน เอิ่ม…นี่หลุดเข้าสวนสัตว์มาตั้งกะเมื่อไหรเนียะ ถ้าดูจากแผนที่จะเห็นว่ามีสองทางที่เข้าอำเภอเมืองพะเยา ทางแรกไกลหน่อย 33 กิโลเมตรรับประกันเรียบ ทางที่สอง 25 กิโล ขึ้นเนินนิดหน่อย พอฝึกขา ทางนี้จะผ่านเข้า ภูกามยาว ดอนเจน แล้วก็หลุดโผล๊ะเข้าอำเภอเมืองเลย พอลถามจะไปทางไหน ใจนึงก็ไม่อยากขึ้นเนิน อีกใจก็ขี้เกียจปั่นนาน (เรื่องมากเนอะ เหอเหอ) สุดท้ายเลือกขึ้นเนิน คิดซะว่าฝึกขา ไหนๆก็มาเหนือแล้วคงจะหนีไม่พ้นที่จะไม่ขึ้นเนินไม่ได้ พอมาจริงๆแล้วก็ไม่หนักเท่าไหรนะ

แค่ 70 กิโลเท่านั้น แต่ใช้เวลานานพอๆกับปั่น 140 กิโล อุแม่เจ้า เจอ บ้านหลวง และ เชียงม่วนเข้าไป ถึงกับช๊อค พี่จะชันไปไหนค้าบ ทั้งลาก ทั้งจูน ทั้งดัน ทั้งปั่น กว่าจะรอดมาได้ คือไม่ขึ้นมา ไม่รู้จริงๆ ไม่มีอะไรจะเขียนมาก เพราะมันบรรยายไม่ได้จริงๆ ของแบบนี้ต้องมาลอง

จังหวัดที่ 56 แล้ว ผจญภัยทัวร์นี้มาแล้วครบ 100 วัน เย้ๆ มีแต่คนบอกว่า เขาที่จะต้องข้ามมาวันนี้ สูงกว่าเขาพรึงที่ผ่านมา แล้วไม่ขึ้นแล้วลงอย่างเดียว แต่ขึ้นๆลงๆ ซึ่งมันก็จริงอย่างเขาว่า ขึ้นๆลงๆตลอดทางเลย เยอะแบบไม่ได้คิดว่าจะเยอะขนาดนั้น จนสักพักก็คิดว่า เมื่อไหรมันจะจบหว่า เมื่อยแล้วนะเฟ้ย มาถึงเมืองน่านด้วยความประทับใจในตัวเมืองที่ไม่ใหญ่มาก เรียบง่าย สงบ ร่มรื่น คือเป็นเมืองที่สะอาดมากอะ วันนี้แวะพักที่โรงแรมไผ่เหลือง อยู่ข้างหลังพิพิธภัณฑ์ เหมือนบ้านไม้ธรรมดา คืนละ 400 บาท สวยในแบบสไตล์บ้านไม้เก่าๆ แต่กำแพงบางน่าดู 555 ให้อารมณ์อีกแบบดี

วันนี้เจอไปอีกหนึ่งดอกกับความน่ารักของคนเหนือ เนื่องจากวันนี้เป็นวันศุกร์ใช่ม่ะ คนส่วนใหญ่ในประเทศไทย วันนี้ก็จะใส่เสื้อสีฟ้าเนอะ คนที่นี่ทั้งเมืองเลย ใส่เสื้อมอฮ่อมกันทั้งนั้นเลย คือตอนแรกเสื้อมอฮ่อมในความคิดของเด็กกรุงเทพอย่างเรานี่ออกจะแนวไม่แฟชั่นเท่าไหร 555 พอมาเจอทั้งเมือง แต่งมอฮ่อมแบบนี้แล้ว อุแม่เจ้า หลงรักเธอไปอีกรอบนึงเลย มีชุดสแลคด้วยอะ ชอบๆๆๆ นี่ถ้ามันไม่หนามาก คงจะซื้อไปใส่ทำทัวร์หละ คือมันดูมีมนต์เสนห์มอฮ่อมทั้งเมืองเลยอะ อธิบายไม่ถูก

เชิบๆ 55 แล้ว เลขสวยจริงๆ และแล้วก็เข้าสู้ โซนเนินและภูเขาของจริง อย่างที่รู้ๆกันว่า สภาพจักรยานออกจะมีปัญหานิโหน่ย ไม่สามารถเปลี่ยนเกียร์ให้ลงไปอยู่อันใหญ่สุดได้ พอลบอกว่าแบบนี้ไม่น่าจะเอาขึ้นเขาได้นะเธอ เราก็เลยขอความร่วมมือ จาก อาจาร์ยเบิ้ม จากสุโขทัย พี่เขาก็ได้แนะนำพี่สัน จากอุตรดิตถ์ให้ พี่สันแนะนำร้านซ่อมมอไซค์ในตัวเมืองให้ เนื่องจากพี่เขาก็ขี่จักรยานเหมือนกัน แต่คิดว่าพี่เขาคงจะซ่อมมอไซค์มากเกินไป เพระดูพี่มือหนักมากเลย ถามอะไรก็ไม่ตอบ บอกอะไรก็ไม่สน เล่นซะพอลบ้าไปเลย เขาพยายามที่จะอธิบายปัญหาให้พี่เขาฟัง พยายามจะชี้แจงปัญหาให้ เราก็ไม่รู้จะทำยังไง

จังหวัดที่ 54 แล้ว และแล้วก็เข้าสู้โซนภาคเหนือ คิดว่าวันนี้น่าจะเป็นวันสุดท้ายสำหรับการขี่จักรยานทางเรียบ จนกว่าจะหลุดออกจากภาคเหนือ คงจะหาวันที่ไม่มีขึ้นเขายากซะละ เตรียมตัวออกจากโรงแรมตั้งกะ 6 โมงเช้า ก่อนพอลเข้าไปอาบน้ำก็เช็คดูว่าฝนตกมั้ย พอลอาบน้ำเสร็จ ตาเราไปอาบบ้าง ก็ชะแว๊บเปิดหน้าต่างดูอีกรอบ โอเคฝนไม่ตก ระหว่างอาบน้ำเท่านั้นหละ คิดว่าได้ยินเสียงฝนตก ตะโกนบอกพอล เช็คดิฝนตกป่าว และแล้วก็เป็นอย่างที่คิด ตกอย่างหนักอะ คือออกไปก็เละแน่ๆ พอลถามเอาไง เราก็บอกง่ายมาก กลับมานอนต่อเถอะเธอ 555 แล้วก็หลับยาวไป 9 โมงกว่า 555 ตอนออกจากโรงแรมฝนก็ยังตกนะ แต่ตกปรอยๆ บอกพอลนี่ถ้ารอฝนหยุดเลย ก็ไม่ต้องออกแล้วหละ ดีนะที่ตัดสินใจออกมา เพราะสักพัก ไม่เกิน 10 นาทีฝนก็หยุด

วันนี้ทำหน้าที่เป็นไกด์ส่วนตัวให้พอล พาเที่ยวรอบๆเมืองเก่าสุโขทัย มาที่นี่กี่ทีก็ชอบนะ มันสวยอะ ไม่เหมือนอยุธยา คนละอารมณ์เลย ถ้าใครไม่เคยมาที่นี้ต้องมาลองดู ให้ดีหาคนมาเล่าเรื่องประวัติศาสตร์ควบคู่ไปด้วยยิ่งดี เมื่อก่อนเคยมาก่อนที่จะเรียนไกด์ มองไปมันก็แค่ซากหิน ซากอิฐ ดูแล้วมันงั้นๆจริงๆนะ ยิ่งเป็นคนที่ไม่เคยสนใจเรื่องประวัติศาสตร์อย่างเราด้วย หลังจากที่ได้เรียนไกด์ไป 6 เดือน เรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศารสตร์ ศิลปะมากขึ้น มันก็ยิ่งน่าสนใจมากขึ้น รอบนี้มีโอกาสได้แวะเข้าพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติรามคำแหงด้วย ให้ความรู้มากขึ้นจริงๆ โดยเฉพาะ เรื่องตัวหนังสือ ที่พ่อขุนรามคำแหงประดิษฐ์ขึ้น ก็เพิ่งจะรู้ว่า สมัย ล้านนา เขมร และสมัยอื่นต่างก็มีตัวหนังสือที่เป็นของตัวเอง แล้วสมัยรัชกาลที่ 4 ถึงได้เริ่มปรับเปลี่ยนตัวหนังสือทั้งหมดให้เป็นพื้นฐานเหมือนกันหมดตามสมัยปัจจุบัน

และแล้วก็เริ่มเก็บ 1 ใน 3 จังหวัดที่เหลือของประเทศไทย คงเป็นส่วนสุดท้ายของประเทศที่ขึ้นๆลงๆน่าดู โอเคเช้านี้ออกมาจาก พิษณุโลก เข้าสุโขทัย คิดว่านี่น่าจะเป็นจุดสุดท้ายสำหรับทางเรียบ ต่อไปนี้คงจะเริ่มเข้าสู่ถิ่นของภูเขาแล้วสิ คิดแล้วก็ปวดเข่า 555 วันนี้เราเลือกที่จะปั่นยาวเข้ามาถึงส่วนอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย คิดว่าพักที่นี่น่าจะดีกว่าในเมือง อย่างน้อยก็ดูเงียบกว่า 555

จังหวัดที่ 52 มาถึงจุดนี้แปลว่าเก็บมาแล้ว 2 ใน 3 ของประเทศจ้า โอ้…เย้!!! และแล้วก็ได้ออกเดินทางจากอำเภอเมืองพิจิตร หลังจากที่พอลท้องเสียและมีอาการขาดน้ำควบคู่ ฟังดูน่ากลัวเนอะ แต่มันก็ไม่ได้หนักอะไรขนาดนั้น เอาเป็นว่าเมื่อวานตั้งท่าว่าจะออกหละ เก็บกระเป๋าเรียบร้อย มาครีมกันแดดแต่งตัวเรียบร้อย พอลบอกว่าเมื่อคืนท้องเสียต่อถ่ายไปประมาณ 4 รอบ เราก็บอกจิงอะ เมื่อวานไม่เห็นเป็นไรเลย พูดไม่ทันขาดคำ พี่แกก็วิ่งเข้าห้องน้ำไปอีกรอบ

ถ่ายตอนลงเขารัง จ.เพชรบูรณ์ (คือเพิ่งจะนึกได้ตอนลงมาแล้วครึ่งทาง) สำหรับคนที่ไม่เคยปั่นขึ้นเขามาก่อน ก็คงจะไม่เคยสัมผัสอะไรแบบนี้ ข้อแนะนำ สำหรับการชม : กรุณาเปิดพัดลมตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่จะหาได้ เปิดเบอร์แรงที่สุดเท่าที่มี แล้วหันใส่หน้าระหว่างการรับชม 555 This video clip was shot while we were half way down from Khao Rung in Petchboon. Anybody who has never ridden a bicycle uphill before probably has not experienced the rush from this kind of downhill. How to watch this video clip : […]

จังหวัดที่ 51 แล้วจ้า วันนี้ไม่มีอะไรจะเขียนมาก เพราะพอลไม่สบาย ท้องเสียทั้งคืน เช้านี้จากตอนแรกว่าจะออกเดินทาง 6.30 กลายเป็น 8 โมงกว่า เพราะให้พอลได้พักผ่อนอีกนิด พอออกมา ข้าวเช้าก็ไ่ม่ยอมกิน เพราะกลัวท้องเสีย เม่ือคืนห็นว่าดื่มแต่น้ำ แล้วก็ถ่ายเหลวอย่างเดียว วันนี้เลยไม่กล้ากินอะไรเลย เป็นห่วงเน้อ เขาเป็นคนช่างกินอยู่แล้ว หิวตลอดเวลา พอไม่ยอมกินอะไรแบบนี้ก็เป็นห่วง

วันนี้มาแค่ 50 กว่ากิโลเมตรก็พอ วันนี้เลือกเส้นทาง จากอ.เมืองเพชรบูรณ์ วิ่งลงมาผ่าน วังชมพู ขึ้นเขารัง ลงชนแดน เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้วิ่งต่อไปยังจังหวัดพิจิตร มีหลายคนรอรับอยู่ที่ หล่มสัก แล้วต่อไปพิษณุโลก แต่ พอเห็นเขาที่ต้องขึ้น บวกกับเส้นทางจังหวัดที่เหลือที่ต้องไปแล้วก็ ลงผ่านพิจิตรแล้วค่อยตีขึ้นพิษณุโลกน่าจะง่ายกว่า

จังหวัดที่ 50 แลัว เร็วเนอะ เหลืออีก 27 จังหวัดก็จบแล้วอะ แต่เท่าที่เช็คดู 17 จังหวัดสุดท้ายนี่ อยู่เป็นกลุ่มเป็นก้อน ทางเรียบ น่าจะเก็บหมดภายใน 2 อาทิตย์ หรืออาจมากกว่านั้นนิดหน่อย แต่อีก 10 จังหวัดที่เหลือนี่สิ อยู่โซนเหนือหมด ไม่แน่ใจว่าจะใช้เวลาสักเท่าไหรถึงจะเก็บหมด เห็นเขา เห็นเนินแต่ละลูกแล้ว อู๊ย แค่คิดก็ปวดขาแร้ว

วันนี้เริ่มการปั่นด้วยการลงเขา 3 กิโลเมตร อุแม่เจ้า มันจะมีอะไรดีไปกว่านี้อีกมั้ยเนียะ 555 ข้ามเข้า ลพบุรี โผล่ออกเพชรบูรณ์ วันนี้ ผ่านทั้งหมด 3 จังหวัดเลยทีเดียว แต่ลพบุรีนี่แค่เชียดขอบออกมา 555 ตอนแรกกะไปแค่ชัยบาดาล ประมาณ 30 กิโลเมตร ก็เลยนอนตื่นสาย 8 โมงกว่าอะ ถึงจะออก ก่อนออกมาพี่เจ้าของโรงแรมบอก ถ้าจะไปเพชรบูรณ์ ไม่ผ่านชัยบาดาล จะใกล้กว่านะ ให้วิ่งเส้นตรง เข้า ลำสนธิ โผล่ เกาะรัง ทะลุออก วิเชียรบุรีไปเลย จะสั้นกว่า วิ่งเส้นเล็กด้วย รถไม่เยอะ ขนานกับเส้นหลักไปเรื่อยเลย ก็เลยกลายจาก 30 กิโลเมตร เป็น 90 กิโลเมตร เจริญ ร้อนโคด เมฆก็เป็นเหมือนเดิม คือตั้งเค้ามืดมาเลย ภูเขาตรงขอบฟ้านี่ฝนตกแล้วแน่นอน ซ้าย ขวา เมฆมาอย่างเยอะ แต่ตรงหัวนี่ฟ้าใสไร้เมฆ ร้อนมาก น้ำในขวดนี่กินครึ่งนึง […]

ออกมาก็สายหละ หลับเพลิน เมื่อคืนพอลซ่อมบันไดจักรยานที่มันส่งเสียงแปลกๆ พอพอลแกะออกมาถึงได้รู้ว่า ลูกปืนแตก ละเอียดเป็นผงเลย 555 แต่ไม่ต้องกลัวเรามีอะไหล่ครบทุกอย่างพร้อมเปลี่ยน แล้วเราก็คิดว่าเรามีอุปกรณ์ครบทุกอย่าง เราก็เลยไม่สนใจอะไร เมื่อวานไปดูหนังที่เดอะมอลล์ ไปให้นักข่าวท้องถิ่น โคราชอินไซด์ ถ่ายรูปและสัมภาษ์ณลงหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ไม่ได้เอะใจเลย ว่าอุปกรณ์ที่คิดว่าเอามาหมดนั้นอะ จริงๆแล้วมาไม่หมด 555 อนาถแท้

จังหวัดสุดท้ายของอีสานแล้วค่า 49 จังหวัดแล้ว โอ๊สสสส เมื่อวานลองเช็คเส้นทางจากกูเกิ้ล สำหรับ อ.เมืองชัยภูมิ ถึง อ.เมืองโคราช โดยมาทางที่ใกล้ที่สุด วิ่งตัดยาวลงมาเลย ไม่ผ่าน อ.จตุรัส ก็ประหหยัดเส้นทางไปได้ประมาณ 10 กิโลเมตร ตอนแรกก็กลัวนะ ไม่รู้ว่ามันจะไปได้จริงๆมั้ย กูเกิ้ลเคยพาไปโผล่ไหนก็ไม่รู้มาแล้ว รอบนี้เลยมีการสอบถามเส้นทางจากคนที่ทั้งปั่นจักรยานแล้วไม่ปั่นจักรยาน ทุกคนตอบเหมือนกันว่า ไม่เคยไปทางนั้น ไปแต่ทางหลักกันตลอด

48 แล้วจ้า เป็น 110 กิโลเมตรที่ทรมานมาก ทำไมหรอ….เพราะเป็นวันนั้นของเดือน ผู้ชายอาจไม่เข้าใจ ของแบบนี้ผู้เท่านั้นที่จะเข้าใจ ตื่นเช้ามาไว้อาลัยให้กับการขี่จักรยานวันนี้ไป 1 นาที แล้วเหมือนฟ้าฝนเป็นใจ อากาศร้อนโฮก ร้อนไปไหน เมฆก็มีเต็มฟ้า แต่ไม่เข้าใจ พี่จะไปกระจุกตัวอยู่ขอบๆฟ้าทำไม แล้วที่กระจายอยู่บนฟ้านั้น ก็จะเว้นช่องว่างให้พระอาทิตย์ส่องใส่หัวเขาทำไม แง…ไม่เข้าใจเลยจริงๆ 20 กิโลเมตรสุดท้ายก็ทรมารเหลือเกิน เล่นปั่นต้านลมกันมาตลอด

กลับมาขอนแก่นอีกแล้ว เหอเหอ พรุ่งนี้ไปต่อที่ชัยภูมิ โอ๊สสส เมื่อวานพอลลองเอาค่าใช้จ่ายต่างๆที่ลงไว้ในหนังสือ มาคำนวนว่าโดยเฉลี่ยแล้ว วันนึงหมดไปกับค่าที่พักเท่าไหร ค่าของกินเท่าไหร อื่นๆอีกเท่าไหร ก็ทำให้รู้ได้ว่า ในหนังสือมีวันที่ 55 ถึง 2 วันด้วยกัน ไม่รู้ขี่จักรยานยังไงให้วันที่ 55 ที 2 วัน คือไม่ต้องสงสัยถ้าเห็นจากวันที่ 78 แล้วก็กระโดดมา 81 วันที่ 79 หยุดพักขาที่เมืองเลยหนึ่งวัน ถ้าตามสมุดวันนี้ก็ 80 แต่เนื่องจากมีลงวันที่ 55 ซ้ำไปสองวัน วันนี้ก็เลยเป็นวันที่ 81 ไม่ งงเนอะ (นี่เขียนอธิบายตัวเองในอนาคตเลยนะเนียะ 555)

จังหวัดที่ 47 แล้ว เมื่อคืนนอนอยู่ดีๆ หมาหอน ซะงั้น น่ากลัวโคด แล้วหนังผีที่ดูมาตั้งกะเด็กยันโตก็เริ่มกลับมาในหัว เหอเหอ ก่อนที่เราจะมาถึงเมืองเลยก็ได้มีการคุยป่านทางเวบกับหนึ่งในเจ้าหน้าที่ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยที่จังหวัดเลย ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ที่ไหนได้คนที่คุยกันมาตลอดนั้นเป็นถึงผู้ช่วย ผอ. การท่องเที่ยวที่นี่ น่าเสียดายมากที่พี่เขาไม่อยู่ แต่ก็ขอขอบคุณมากคะที่ช่วยประชาสัมพันธุ๋ให้กับชมรมจักรยาน